Takvimler 10 Kasım'ı gösterdiğinde, saatler 09.05'e yaklaştığında yalnızca Türkiye'de değil, dünyanın dört bir yanında bir saygı duruşu başlar.
Bir milletin kalbi, 88 yıl önce bugün olduğu gibi yine aynı özlemle çarpar.
10 Kasım 1938…
Dolmabahçe Sarayı'nda bir milletin kaderini değiştiren, bağımsızlık mücadelesinin öncüsü, Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk, saat 09.05'te hayata gözlerini yumdu.
Henüz 57 yaşındaydı.
Ardında bağımsız bir vatan, Cumhuriyetle taçlandırılmış bir millet, çağdaşlaşma ideali ve gelecek nesillere emanet edilmiş büyük bir miras bıraktı.
O gün yalnızca bir lider değil, bir milletin umutları, hayalleri ve geleceğe dair heyecanı da tarifsiz bir acıyla sınandı.
Ama Atatürk'ün asıl büyüklüğü, aradan geçen yıllara rağmen hâlâ aynı sevgiyle anılmasında saklı.
Çünkü bazı insanlar yaşadıkları döneme değil, yüzyıllara damga vururlar.
Atatürk işte böyle bir liderdi.
Yokluklar içindeki bir milleti ayağa kaldırdı. İşgal altındaki bir vatanın bağımsızlığı için mücadele etti. Savaş meydanlarında kazandığı zaferleri, Cumhuriyetle taçlandırdı.
Eğitimden bilime, hukuktan sanata, ekonomiden toplumsal yaşama kadar pek çok alanda köklü değişimlerin önünü açtı.
Bir milletin yalnızca topraklarını değil, geleceğini de kurtardı.
Atatürk'ün vefatı yalnızca Türkiye'de değil, dünyanın dört bir yanında büyük yankı uyandırdı.
Yabancı devlet adamları, gazeteler ve düşünce insanları onun ardından saygı dolu ifadeler kullandılar.
Çünkü Atatürk, yalnızca Türk milletinin değil, dünya tarihinin de önemli liderlerinden biriydi.
Bugün aradan 88 yıl geçmiş olmasına rağmen onun fikirlerinin, öngörülerinin ve çağdaş uygarlık hedefinin hâlâ konuşuluyor olması bunun en açık göstergesidir.
Peki, biz bugün Atatürk'ü yeterince anlayabiliyor muyuz?
Bence 10 Kasım'ı yalnızca törenlerle, çelenklerle, siren sesleriyle ve bir dakikalık saygı duruşuyla sınırlamamalıyız.
Elbette bunların hepsi çok kıymetli.
Ancak Atatürk'ü anlamak, onun düşüncelerini hayatımıza taşımakla mümkündür.
Bilime değer vermek, aklı ve vicdanı rehber edinmek, çocuklarımıza iyi bir eğitim sunmak, ülkemizin bağımsızlığına sahip çıkmak ve Cumhuriyetin kazanımlarını korumak…
İşte gerçek anma budur.
Yıllar önce anlatılan bir hikâye var ki her hatırladığımda yüreğime dokunur.
10 Kasım sabahı saatler 09.05'i gösterdiğinde hastanede tedavi gören yaşlı Aylan Teyze, eşine saati sorar.
Sirenlerin çaldığını öğrenince yatağından kalkmak ister.
Yanındaki hemşire telaşlanır:
"Aman Aylan Hanım, ne yapıyorsunuz? Daha iyileşmediniz!"
Aylan Teyze, güçlükle başını kaldırır, hemşirenin elini tutar ve şu unutulmaz sözleri söyler:
"Sen hele ver şu elini bana. Şimdi kalkmazsak başka ne zaman kalkacağız!"
Bir koluna hemşireyi, diğer koluna eşini alarak pencereye kadar yürür.
Dışarıda herkes ayaktadır.
Bir millet, Ata'sına saygısını göstermektedir.
Aylan Teyze de gözyaşları içinde sirenler susuncaya kadar ayakta bekler.
İşte Atatürk sevgisi budur!
Yaşla, makamla, mevkiyle, hastalıkla ölçülemeyecek kadar büyük bir sevgidir.
Çünkü o teyzenin yüreğinde Atatürk; bağımsızlıktır, vatandır, bayraktır, özgürlüktür, onurlu ve insanca yaşamaktır.
Atatürk'ü görmeyen, sesini duymayan, onunla aynı havayı solumayan milyonlarca insan var.
Ama onun açtığı yolda yürümeye çalışan, fikirlerini yaşatan, Cumhuriyetin değerlerine sahip çıkan milyonlarca insan da var.
Bugün çocuklarımıza Atatürk'ü anlatırken yalnızca geçmişte kazandığı zaferleri değil, geleceğe ilişkin hayallerini de anlatmalıyız.
Onun neden eğitime bu kadar önem verdiğini, neden bilimi işaret ettiğini, neden gençlere güvendiğini iyi anlamalıyız.
Çünkü Atatürk'ün bizlere bıraktığı en büyük miras, yalnızca geçmişin zaferleri değil, geleceğe duyduğu güvendir.
Cumhuriyeti yaşatmak, onu gelecek kuşaklara daha güçlü bir şekilde aktarmak hepimizin sorumluluğudur.
Atam…
Senin açtığın yolda, gösterdiğin hedefe doğru yürümeye devam ediyoruz.
Bazen özlemimiz büyüyor, bazen gözlerimiz doluyor, bazen de keşke bugün aramızda olsaydın diyoruz.
Ama biliyoruz ki senin fikirlerin, düşüncelerin ve eserlerin bu milletin yolunu aydınlatmaya devam ediyor.
Işığın ışığımız, sevgin umudumuz, fikirlerin pusulamız…
Bizlere düşen en büyük görev ise senin hayal ettiğin çağdaş, güçlü ve bağımsız Türkiye'yi yaşatmak ve bu ideali geleceğin çocuklarına emanet etmektir.
Atam, seni yalnızca 10 Kasım'da değil, her gün anıyor, her gün özlüyoruz.
Çünkü bildiğimiz tüm yollar sana çıkıyor.
Saygı, minnet ve hiç dinmeyen özlemle…
Ruhun şad olsun.
