Anayasa'nın 10. maddesi eşitliği emrediyor. Peki, aynı devletin çatısı altında çalışanlara siyasal haklar neden farklı uygulanıyor?
AYNI DEVLET, FARKLI HAKLAR!
Türkiye'nin demokrasi anlayışında cevap bekleyen önemli bir çelişki var. Öğretmenlere ve memurlara siyasal parti üyeliği yasak; buna karşılık işçi statüsündeki kamu çalışanlarına ve yükseköğretim elemanlarına belirli yasal şartlarla bu imkân tanınıyor.
Aynı ülkenin vatandaşı, aynı devletin hizmetinde, aynı milletin geleceği için emek veren insanlar arasında bu farklılık neden?
Üniversitelerin bilimsel ve yönetsel özerkliği elbette önemlidir. Ancak üniversitede görev yapan öğretim elemanına tanınan siyasal katılım imkânının, ilk ve ortaöğretimde görev yapan öğretmenden esirgenmesi nasıl açıklanabilir? Öğretmen düşünmeyen, sorgulamayan, ülkesinin geleceği hakkında söz söyleme hakkı bulunmayan bir kamu görevlisi midir?
Öğretmen, toplumun aydınlanmasında öncü kişidir. Memur da yalnızca verilen işi yapan bir çalışan değil, bu ülkenin eşit haklara sahip vatandaşıdır.
ANAYASA'NIN 10. MADDESİ NE DİYOR?
Anayasa'nın 10. maddesi herkesin kanun önünde eşit olduğunu belirtir ve hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamayacağını hükme bağlar.
68.madde ise memur statüsündeki kamu görevlilerinin siyasi parti üyeliğine ilişkin yasak getirirken yükseköğretim elemanlarının durumunu ayrıca düzenlemeye bırakmıştır. İşçi statüsündeki kamu çalışanları da genel memuriyet yasağının dışında kalmaktadır.
Elbette kanun koyucunun farklı görev ve sorumlulukları düzenleme yetkisi vardır. Ancak bu yetki sınırsız değildir. TBMM'nin çıkardığı kanunlar da Anayasa'ya uygun olmak zorundadır.
Öyleyse soruyoruz: İşçi statüsündeki kamu çalışanına ve üniversite öğretim elemanına tanınan siyasal hak, neden öğretmene ve diğer memurlara tanınmasın?
Biz birilerinin hakkının alınmasını değil, herkesin eşit haklara kavuşmasını istiyoruz.
ONUNCU YIL MARŞI'NI SÖYLEMEK YETMEZ!
Cumhuriyetimizin gururla söylediğimiz Onuncu Yıl Marşı'nın son dizeleri ne diyor?
"İmtiyazsız, sınıfsız, kaynaşmış bir kitleyiz!"
Bu marşı meydanlarda büyük bir coşkuyla söyleyenlere, özellikle kendisini sosyal demokrat olarak tanımlayan siyasetçilere soruyorum: Eşitlikten, emekten ve özgürlükten söz ederken öğretmenin ve memurun siyasal haklarını neden gündeminize almıyorsunuz?
Marşı söylemek kolaydır; önemli olan, onun taşıdığı düşünceyi hayata geçirmektir. İmtiyazsız toplum istiyorsak, siyasal haklarda da imtiyazsız olmalıyız!
ÖĞRETMENLER VE MEMURLAR, HAKKINIZ İÇİN BİRLEŞİN!
Başta öğretmenler olmak üzere bütün kamu çalışanlarını, sendikaları ve meslek kuruluşlarını bu eşitsizliğe karşı ortak mücadeleye çağırıyorum.
Bu mesele sağ-sol meselesi değil, anayasal eşitlik ve demokrasi meselesidir. Öğretmenlerin, memurların ülke yönetiminde söz sahibi olmasının önündeki hukuki engeller kaldırılmalıdır.
Şuna inanıyorum: Bu dayanışma gerçekleşirse yarının TBMM'sinde öğretmenlerin ve kamu hizmetinde yetişmiş insanların temsili çok daha güçlü olacaktır. Meclis'te öğretmen kökenli milletvekillerinin en az yüzde on düzeyine ulaşması neden mümkün olmasın? Bugün bir iki isimle yetinmek zorunda değiliz.
MEYDAN BOŞ BIRAKILMAMALI!
Ege'nin meşhur efelerinden Hekimoğlu hakkında anlatılan bir rivayet vardır. Cumhuriyet ilan edilince dağdan iner, hükümete teslim olur. Birkaç yıl sonra katıldığı bir düğünde bakar ki yıllarca çizmelerini boyayan, Kör Arap lakaplı hizmetkârı zeybek oynamaktadır. Bir zamanların efesi için bu manzara şaşırtıcıdır.
Hikâyeyi hafızalara kazıyan türkü ise şöyle seslenir:
"Sen oyna da sen oyna Kör Arap,
Senden başka yiğit kalmadı!"
İşte bu hikâyenin bize verdiği ders açıktır: Meydan boş bırakılmaya gelmez! Siz hakkınızı kullanmaz, temsil alanınızı boş bırakırsanız bir gün başkalarının oyununu seyretmek zorunda kalırsınız.
Öğretmenler ve memurlar, demokratik haklarını talep etmeli, örgütlü dayanışma göstermeli ve ülke yönetiminde hak ettikleri temsili elde etmelidir.
Biz kimsenin ayrıcalığını istemiyoruz; kendi hakkımızı istiyoruz.
Ya hepimize eşit hak, ya hiç kimseye ayrıcalık!
İMTİYAZSIZ TOPLUM, EŞİT SİYASAL HAKLAR!
