Mesleği hizmete, Hizmeti İnsana Taşıyan Hekim: Dt. Gençağa Kaya

Gümüşhane’ye her atanan memur dosyasıyla değil, niyetiyle gelir. Kimi gelir geçer, kimi iz bırakır. Dt. Gençağa Kaya, bu şehrin gönül defterine adını yazdıranlardan biridir. Mesleğini icra ederken gösterdiği tavır, insana bakışı ve hayata karşı duruşuyla sadece bir hekim olarak değil, bir karakter olarak da örnek alınan bir değerimiz olmuştur. Gümüşhane’ye Uzanan Yol 1959’da Trabzon’un Arsin ilçesinde doğdu. Ailesinin Erzurum’a yerleşmesiyle eğitim hayatını bu şehirde sürdürdü. İlkokuldan liseye, oradan Atatürk Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi’ne uzanan yolculuğu 1983’te mezuniyetle taçlandı.04. Aralık .1986’da tayini Gümüşhane Devlet Hastanesi’ne çıktı. Şehre ilk adım attığında Kuşakkaya dağı ona kocaman görünüyordu; yıllar geçtikçe “görünmez oldu” dedi. Bu söz, alışmanın değil, aidiyet duygusunun gönlünde açan gonca gülü olmuştur. Evli ve birisi kız 3.ü erkek 4 çocuk babasıdır. Çocuklarından birisi İstanbul’da diğeri Gümüşhane Devlet Hastanesi’nde hekim, bir diğeri de Diş Sağlığı Merkezi’nde görev yapmaktadır. Kız Kimya mühendisi olup babasının yanında geleceğe hazırlanmaktadır. Baba çekildi ama hizmet bitmedi; sadece emaneti evlatlarının yüreğine bıraktı. Onlar da bunu bir vefa borcu bilip devam ettirme azim ve kararlılığı içinde oldular. Hizmetin izleri babadan kaldı, sesi ise gençleşti. “Siyaseti sevmedim ama insanların kıymeti siyasetin üstündedir.” Diyerek insana verdiği önceliği bu duygularla dile getirmektedir. Hekimlikte Hizmet ve Karizma Göreve başladığında sadece Diş Hekimliği yapmadı. Hastane Müdürlüğü ve Baş Hekim Yardımcılığı görevlerini de yürüttü. Birlikte omuz omuza çalıştığı meslektaşlarına, sevgi ile yaklaşmak ve saygı duymanın bir erdem olduğuna işaret etmekte, bu bağlamda, kendisine müzahir olan Diş Tabibi Çetin Işık ve “anam” diye andığı Diş Tabibi Gülfem Işık Hanımefendi için de “Onlar benim gönlümün çiçeği ve başımın tacıdır” özlü sözü ile duyduğu vefa duygusunu dile getirmektedir. O, hastayı numara olarak görmedi. Kapısını çalanı geri çevirmedi, maddiyatı ölçü almadı. Meslektaşlarıyla saygı, personelle nezaket üzerine kurduğu ilişkiler onun karakter bileşeni oldu. Disiplini laubalilikle gölgelemez, samimiyeti ciddiyetle yan yana yürütürdü. Bu denge ona ,“Dt. Gençağa Baba” olma unvanını kazandırdı.  Dillerde pelesenk gönüllerde yaşatılmasının nedeni oldu. Şehre Bağlılık, Emeklilik ve Yaşam Tarzı Gümüşhane’nin coğrafyasını değil ruhunu sevdi. Yeni gelen memurlara “Bu şehri Tomara Şelalesi’ni görmeden, yaylalarına çıkmadan tanıyamazsınız” diyerek gezip-görmeyi salık vermiştir. 2024 yılında emekliye ayrıldı. Sonrasında yaşamını dost ziyaretleri, çevre gezileri ve kendince keyif aldığı küçük uğraşlarla sürdürdü. Bir köy gezisinde konuğu olduğu yaşlı nine ile arasında geçen bir diyalog var: -“M. Yeşildere Köyünde bir ninenin elini öpmek için ziyaretine gitmiştim. Kahvaltı yapıyordular. Oğlu ve başka bir arkadaş daha vardı. Bana dedi ki: Oğul kaç senedir buradasın.? Dedim ki :35 yıldır. Dedi ki ne çok kalmışsın. Dedim ki, ana sizin yüzünüzden. Nine tedirgin oldu, acaba ne yaptık”- Diye. Dedim ki: Bana aş verdiniz, iş verdiniz, karnımı doyurdunuz, ev verdiniz, çocuklarıma ahlakı öğrettiniz. Gümüşhane’de sizin yüzünüzden bu kadar kaldım” hazır cevabı ile nineyi rahatlattığını unutamadığı bir anı olarak bize de anlatmıştı. Emekliliği bir köşeye çekilme değil, hayatı sindirerek yaşama dönemi olarak gördü. Görevi bitmişti, ama bağını koparmadı. Varlığıyla hâlâ “buradayım” diyen, hatırlanan, arandığında bulunabilen, Gümüşhane’yi mekân tutan bir isim olarak gönüllerde yer etmeyi başaran, Dt. Gençağa Kaya’ya sağlıklı günler dileriz.